Eerste kerstdag: Stadswandeling

Plaza España

De nachtrust lijdt onder laat eten, een klein bed en vooral de echoënde, overdekte binnenplaats waaraan onze kamer grenst, die vanaf een uur of acht ruim een uur lang gevuld wordt met het geluid dat een gezin met klein kind verspreidt. Margrieta slaapt daarna gelukkig weer in, voor mij is het bekeken zaak, ik gebruik de tijd liever om de eerste blogdag te voltooien.

Even later, terwijl Margrieta douchet, stel ik tijdens een kleine rondgang in de buurt vast dat het om dit uur van de ochtend nog behoorlijk fris is, dat het op straat nog niet veel drukker is dan gisteren, en dat de enige open winkels van het type "Bazar y Alimentacion" zijn waar we gisteren ook even naar binnen zijn gewipt. Zoals verwacht overigens. Daar is aan ontbijtspul niets te vinden dan een pak sinaasappelsap; gelukkig hebben we nog Hollandse mueslibroodjes en kaas om onze magen tot op voldoende niveau te vullen.

Eerste stop als we goed en wel schoon en gevoed zijn: de betaling van het appartement. We worden te woord gestaan door een aardige jongen die zeker voor een Spanjaard goed Engels spreekt. Hij biedt aan ons restaurant van vanavond te bellen en weet ons daarna te vertellen dat we daar deze avond niet voor een dichte deur zullen komen te staan. Verder tekent hij het een en ander aan bezoekswaardigheden uit op een plattegrond en raadt ons desgevraagd ook een flamengo-show aan.

Kerststal Spaanse stijl

Dat laatste lijkt ons na enige deliberatie wel wat. We lopen naar de Casa de la Memoria waar naar verluidt een goede, niet te toerischische en niet te dure flamengo ten beste wordt gegeven. Voordat we aan de balie te woord worden gestaan moet er nog even een telefoongesprek worden afgewikkeld waaruit we kunnen opmaken dat dit etablissement het oudste van zijn soort in de stad is, en de anderen alles van hen gekopieerd hebben. Het wordt in ieder geval overtuigend gebracht, en wie zijn wij om te beweren dat het niet klopt? We kopen de laatste twee kaartjes voor donderdag 19:30, laten ons op het hart drukken dat we er goed aan doen om uiterlijk 19:00 in de rij te gaan staan, en gaan ons weegs.

Schaatsen onder de paddestoelen

Inmiddels is het op straat aanzienlijk drukker, al zijn er nog steeds geen winkels open. De Spanjaarden promeneren de gisteravond opgedane kilo's er weer af. Wij lopen in de richting van een van de fietsenstallingen. Onderweg passeren we weer de paddestoelen, waar nu wat bedrijvigheid is: op de eerste verdieping blijkt een ijsbaantje in gebruik te zijn. Het panoramapunt bovenin is helaas wel dicht, dus dat moeten we nog even uitstellen. Ook bij daglicht ziet de constructie er fascinerend uit, doet mij in de organische vormen nog het meeste denken aan de kunstmatige bomen achter het Marina Bay Sands hotel in Signapore. De Sevillanezen zelf schijnen er verdeeld over te zijn; dat is vermoedelijk een goed teken.

Nog wat Plaza

Te fiets rijden we naar de Plaza Español, ons aangeraden door de vriendelijke hotelbediende en tevens het startpunt van een stadswandeling die op internet te vinden is. Het is nu zo druk dat we ons maar voegen naar de regels van het voetgangersgebied waar onze route door voert, en een stukje lopend afleggen. Het zonnetje is aangenaam, de straten schoon en de architectuur boeiend. Verder naar het zuiden verbreedt de weg zich tot een heuse promenade, die ook als zodanig gebruikt wordt. We rijden langs de kathedraal, waarvoor we morgen een reservering hebben dus die we nu geen blik waardig keuren. Het formaat van het bouwwerk dringt via onze ooghoeken desondanks door.

Na nog tien minuten over opnieuw keurige fietspaden belanden we bij de ingang van het Marie Louisa-park. Vandaar is het een klein eindje lopen naar het werkelijk magnifieke Plaza España, een half-ellipsvormig plein in het voornoemde park met een Arabisch aandoend kasteelachtig gebouw. De architectuur gecombineerd met een kanaaltje met bruggetjes en het vele tegelwerk doen denken aan de Fata Morgana-attractie in de Efteling. Niet helemaal onterecht, zo blijkt als we het alwetende internet erop naslaan en tot de ontdekking komen dat het in 1929 gebouwd is ter ere van een tentoonstelling die de vriendschap tussen Spanje en (Zuid- en Midden-)America moest bestendigen. En fantasiekasteel dus, maar de gebruikte stijlelementen zijn ook weer niet vreemd aan deze regio, waar Moorse invloeden van oudsher volop aanwezig zijn.

... en nog meer Plaza

Folly of niet, het Plaza ligt er in de zon schitterend bij. Het is nu lekker warm. Nadat we onze ogen voldoende de kost hebben gegeven lopen we een stukje door het park en passeren onder andere een standbeeld van de ons onbekende Bécquer, die in het Spaanstalige deel van de wereld evenwel zo beroemd is dat zijn Rimas y leyendas verplichte kost is voor elke middelbare-scholier. Er blijken altijd heel wat zaken te zijn waar ook een enigszins onderlegd mens geen weet van heeft... Verse bloemen sieren het beeld - hij was dan ook romantische dichter.

Een waarlijk voortreffelijke lunch

Het tijdstip nodigt uit tot een lunch. Tegenover een paleis dat een 18e-eeuwse tabaksfabriek blijkt te zijn geweest (en nu een universiteitsgebouw is) eten we aan straat een waarlijk voortreffelijke salade. Daarna vervolgen we de eerder opgezochte wandelroute en komen zo achtereenvolgens langs de Gouden en Zilveren Toren: de één een beroemd stadsbeeld, de ander verdekt opgesteld naast een parkeerplaats, maar beide van eerbiedwaardige leeftijd (een eeuwtje of 8). Een derde toren, de Torre Abdel Aziz, blijft zich ondanks verwoede pogingen aan ons blikveld onttrekken. Ook een poging om een aantal beroemde schilderijen in de Iglesia y Hospital de la Caridad te bezichtigen loopt op niets uit, als het gebouw noch een kerk noch een ziekenhuis blijkt te zijn, maar wel dicht. Niet getreurd, het weer is nog steeds mooi, wij drentelen voort.

Torro del Oro

Naast de kathedraal, die we nog steeds zorgvuldig vermijden, vinden we het antwoord op een vraag die we ons nog nooit gesteld hebben: waar haal je de ingrediënten vandaan voor geheel eigen kerststal, met persoonlijke touch? In tientallen kraampjes, die nu weliswaar dicht zijn maar waarvan de waar wel achter de vitrines ligt te pronken, bevinden zich honderden kindjes Jezus in alle soorten en maten, vergezeld van evenzovele Jozefs, Maria's, herders, vee, koningen en nog veel meer waar je als Noordeuropeaan niet spontaan op zou komen. Alles van de beste kwaliteit en zo samen te stellen tot een creatieve nieuwe variatie op een welbekend thema.

Het drentelen wordt slenteren en allengs zijgen we neer op een paar nog net zonbeschenen treden onder een pilaar waarop (vermoedelijk) Maria zedig staat te pronken en waar om ons onduidelijke redenen bloemboeketten voor liggen. De zo vergaarde vitamine D in combinatie met rust voor de benen geeft voldoende impuls om weer naar een fietsverzamelplaats te lopen en terug naar de Doña te fietsen, na een eerste volledige dag vol indrukken. Voordat we echt op onze kamer belanden zoeken we nog even naar een geschikt restaurant, want ook de reservering van vanavond ligt enigszins uit de route en we hebben geconstateerd dat er op eerste kerstdag genoeg open is om op de bonnefooi ergens binnen te lopen.

Ingrediënten voor een kerststal

Tegen achten beproeven we ons geluk. Eerder heeft echt geen zin, gegeven de Spaanse eetcultuur. Onze eerste poging (Dos de Mayo, oftewel twee patat mét, een tip van (opnieuw) de vriendelijke hotelbediende) levert een dicht rolluik op, daarom maar snel naar de juist voor dit doeleinde gespotte tapastent aan het Herculesplein. Tamelijk sfeerloos maar aantrekkelijk geprijsd en snel: we verlaten minder dan een uur later voldaan het pand, en rekenen uit dat we aan lunch en avondeten samen vandaag minder kwijt waren dan aan de vieze Indiër gisteren, voor vijf keer het eetgenot (3x voor de lunch, 2x voor het diner).

Het is nu echt mooi geweest: een laptop-film later gaat het licht uit.