Kerstavond: Naar Spanje

Kerst in Sevilla

Twee jaar geleden was het Rome, dit jaar proberen we Spanje eens uit. Vanochtend nog even gecheckt: we zijn beiden wel eens in het land geweest, zelfs op dezelfde plekken (Barcelona, Lanzarote) maar nog niet tegelijk, laat staan samen. Wel dichtbij: bij een kastelentrip ten zuiden van Carcassonne konden we de luchten van Aragon al zien, en daar willen we ook zeker een keer naar toe (schijnt kasteelmatig niet voor het Franse deel onder te doen), maar dat bewaren we voor een toekomstig voor- of najaar. Voor nu is Sevilla onze bestemming, en opwarmen en een mooie stad zien ons doel.

We reizen vanuit Groningen, waar ik zaterdag (twee dagen geleden) al gearriveerd ben, op Leonie's verjaardag. Margrieta was en is wat ziekjes, een verkoudheid met verhoging, gisteren al enigszins hersteld en hopelijk vandaag na een reisdag zo goed als beter. De reis verloopt daar in ieder geval voorspoedig genoeg voor, geheel volgens plan gaan we zo goed als speersgewijs door alle rituele checks met onze handbagage, een handmatige controle van M's tas en mijn koffer levert naast een nieuwe paraplu niets verdachts op. Margrieta scoort een paar luchtjes en een 10 Euro-waardebon ter ere van kerstavond, die niet geldig blijkt te zijn bij de kiosk waar we 'm willen verzilveren, maar aangezien die ontdekking pas komt nadat we al gelurkt hebben aan onze espresso en thee kunnen we gevoeglijk 6 euro in mindering brengen op de luchtjeskosten.

Een lichte teleurstelling volgt als ik voordat we het vliegtuig mogen betreden alsnog mijn koffertje moet afstaan, dat plus rugzag is toch teveel om voor 1 stuk handbagage door te gaan. We zullen alsnog moeten bandwachten op onze plaats van bestemming. Afgezien daarvan verloopt ook de rest van de vliegreis soepel. De nog snel even bij de Schipholse AH ingeslagen broodjes doen goed dienst, ook bij Transavia is de gratis catering iets uit een grijs verleden. We komen een kwartier voor schema aan, de band geeft mijn koffer al snel prijs, en aangezien er maar één bus vanuit het vliegveld naar de stad rijdt hoeven we daar ook niet lang naar te zoeken.

We berijden de bus tot het bittere eind, een sfeerloos betonnen busstation. Gelukkig wordt het stadsbeeld allengs vriendelijker in het kwartiertje dat het ons kost om naar ons appartementencomplex te lopen. De straten zijn zo goed als ontdaan van verkeer, een enkele gezinsgroep daargelaten, vermoedelijk op weg naar de een of andere nachtmis. Het gitaarspel van een vader verdrinkt in het geratel van onze kofferwieltjes op de kasseitjes van Sevilla. De straten concurreren in bonte, vergekleurde kerstverlichting, maar het verlicht slechts huizen en twee zich voortspoedende toeristen.

Doña Lola appartementen

Doña Lola kan ons tot 21:00 direct ontvangen,, daarna treedt er een complexere procedure in werking die we liever vermijden. Om 20:55 staan we voor een dichte deur, met bij nadere beschouwing een briefje dat ons naar schuin tegenover verwijst. Ook daar een dichte deur, maar nee, hij wordt voor ons geopend door een jongeman die ons snel een envelop in de handen drukt alvorens zich ook op weg naar de nachtmis te begeven. Morgen afrekenen graag!

Het appartement is klein, voorzien van goedkope meubeltjes, maar schoon en voor vier nachten prima uit te houden. We blijven er maar kort, onderweg kwamen we langs een paar avondwinkeltjes waar een fles water en wie weet alcoholica te verkrijgen zijn. Daarna is er om 22 uur een reservering bij de Catedral de la Tapa, die we natuulijk niet willen missen - 's lands wijs, 's lands eer, when in Sevilla eat like the Sevillans.

Het restaurant blijkt bij nadere beschouwing een onverwachte drie kwartier lopen te zijn. Sevilla is best uitgestrekt. Nadat Uber en ook Mytaxi op kerstavond geen sjoege geven, lopen we gelukkig spontaan een onbezette taxi tegen het lijf die ons voor een zeer schappelijk bedrag afzet op het Gran Plaza. Daar helaas alle deuren en etalages net zo donker als elders, inclusief het toch echt gereserveerde en bevestigde restaurant! In combinatie met de net weggereden taxi en het verder lege straatbeeld een momentje van ontluistering.

De Paddestoelen van Sevilla

Gelukkig is ook Sevilla opgestoten in de vaart der volkeren en kent het een bike sharing-systeem dat ook hier zonder al teveel moeite aan de praat te krijgen is. Nog geen kwartier later zitten we op twee fietsjes, die hoognodig gesmeerd moeten worden maar overigens in prima staat verkeren, en rijden we over keurig gemarkeerde fietspaden het hele eind terug. Gegeten hebben we echter nog niet. Zelfs de Chinese restaurants langs de route zijn potdicht. Niet een avondwinkeltje dat we passeren, maar hier blijkt men ons na 22 uur geen alcoholhoudend spul meer te willen verkopen. Dan maar ongevoed naar bed concluderen we, net als Margrieta direct onder de Setas de Sevilla (de Paddestoelen, een zeer moderne pleinvullende overkapping) naast elkaar een open afhaalkebab en een open Indisch restaurant ontdekt.

Fietsjes geparkeerd, om elf uur zitten we aan tafel. Een vast kerstmenu is ons deel, opgediend door nogal sjofel en zeer vermoeid aandoend personeel. Ook de keuken is vermoeid, of het eten is hier het hele jaar door zo slecht. We vermaken ons er opperbest mee, een vieze Indiër in Sevilla is per definitie boeiender dan dezelfde kwaliteit in Groningen of Enschede. Voordat men ons als laatste gasten om half één uit de zaak verwijdert krijgen we nog een shotje whisky aangeboden, het zou onbeleefd zijn daar nee tegen te zeggen. Gelaafd en gespijzigd tollen we naar Doña Lola en ons bed in. Vakantie gestart!