Tweede kerstdag: Kasteel en kathedraal

Real Alcázar

Behalve vlucht en hotel hebben we ter voorbereiding van deze reis twee toeristische attracties geboekt: het koninklijke paleis (Real Alcázar) en de kathedraal (waaromheen we gisteren de hele dag omtrekkende bewegingen hebben gemaakt). Dit met name om eventuele wachtrijen te ontlopen, wat gegeven het feit dat je online niet alleen een kaartje kocht maar daarbij ook een dag en uur moest specificeren heel waarschijnlijk een goed idee is geweest.

We weten niet meer te reconstrueren waarom we het tijdstip voor het eerste bezoek al zo vroeg hebben gekozen, namelijk 11 uur; waarschijnlijk leek het niet vroeg in de sobere omgeving van een Hollands huis. Nu puntje bij paaltje komt vinden we het wel een opgave om om 9 uur op te staan, maar we hebben wel voor hetere vuren gestaan en slaan er ons man- en vrouwmoedig door. Inclusief ontbijtboodschappen, waarvoor we nu bij de Carrefour Express terechtkunnen waar de selectie duidelijk bruikbaarder is.

IJsbeer in aanbouw

Kort na tienen zijn we buiten te vinden, op weg naar - opnieuw - de dichtstbijzijnde fietsparkeerplaats. We kennen inmiddels min of meer de weg; alleen een ijsbeer in aanbouw op een plein halverwege vermag ons stil te laten staan: wat zou hiervan de diepere betekenis zijn? Zonder het antwoord gevonden te hebben stijgen we even later weer op.

Bij het kasteel ontwaren we al snel de wachtrij. Dat komt goed uit, daarmee is ook feilloos de plaats van de ingang bepaald: wat wij gisteren voor ingang hielden blijkt de uitgang te zijn. De geprinte kaartjes missen hun magische werking niet: in een mum van tijd zijn we binnen en kan het grote aanschouwen beginnen.

Voorplein

Begonnen als twaalfde-eeuws Moors kasteel en in de loop van de achthonderd daaropvolgende jaren steeds verder uitgebouwd, onder een hele stoet koningen en in een hele reeks stijlen, is dit een mooie nieuwe parel in de verzameling door ons bezichtigde kastelen. Van een verdedigende functie lijkt nergens echt serieus sprake te zijn, in die zin moet je het misschien eerder als paleis dan als kasteel betitelen - wel is er sprake van vluchtwegen, maar ook die duiden eerder op paleisintrige dan op kasteelbelegering. Anderzijds, de buitenmuur heeft een kenmerkende kroon van kantelen, en die zullen toch niet puur als versiering bedoeld zijn geweest.

Escher, anyone?

Het mooiste deel van het kasteel is het oudste, waarin de betegeling, bogen, binnenplaatsen en het pleisterwerk weer de Moorse oorsprong en invloeden verraden. Met de patronen had Escher wel raad geweten (overigens is dat historisch correct, het is bekend dat hij zich heeft laten inspireren door Spaans tegelwerk en architectuur). Het gebouw is geheel ontdaan van meubilair, de aandacht wordt dus niet afgeleid door de stoelen, tafels, kasten en hemelbedden die de binnenkant van kastelen en paleizen doorgaans zo slaapverwekkend maken: we hoeven ons uitsluitend te concentreren op de ruimtelijkheden. Magnifiek!

Tomb Raider, anyone?

Bij één binnenplaats krijg ik overigens onweerstaanbaar een heel andere associatie, namelijk met een scene uit een van de Tomb Raider-games. Die wordt helaas dan weer in het geheel niet bevestigd door het alwetende internet, en aangezien ik werkelijk niet meer zou weten uit welk van de games die scène zou moeten komen zal ik wel nooit kunnen zeggen of dit uit mijn duim dan wel uit het creatieve brein van de spellenmakers komt.

De ruimtelijkheden, ontdaan van hemelbedden

Na zo een tijdje door de zalen gelopen te hebben krijgen we het allebei best koud en besluiten we dat het een goed idee is om ook de uitgestrekte kasteeltuinen met een bezoek te vereren. Hoewel die qua (tuin)architectuur niet anders dan saai te bestempelen zijn ook daar fascinerende elementen te vinden: een oeroud, onlangs gerestaureerd waterorgel, een koninklijk paviljoen, een moderne expositie over ontdekkingsreizigers (geïnspireerd door de 500 jaar die verstreken zijn sinds Magellaan aan zijn reis rond de wereld begon, naar verluidt na zijn plannen in dit eigenste kasteel ontvouwen te hebben) en een labyrinth, helaas van het meest kinderlijke soort.

Waterorgel

De kou verlaat onze lichamen maar langzaam. Note to self: het mag dan 's winters in zuid-Spanje overdag 18 graden zijn, die temperatuur wordt pas rond 15 uur bereikt! Om 12 uur is het nog maar een graad of 10, en dat is buiten de zon en zeker binnen een middelseeuwse steenklomp ronduit fris.

Paviljoen

Na nog wat stukken tuin en koninklijke zalen raken we allengs uitgekeken en richten we onze schreden naar de uitgang, waar we pal bij de kolom met Mariabeeld uitkomen. Ons rest tot de middagattractie - de kathedraal - ruim voldoende tijd voor een lunch, en laat Margrieta nou net gisteren hier in de buurt in het voorbijgaan een leuk lokaal gezien hebben. We vinden het terug, vinden een lege tweepersoonstafel en laten ons in een mum van tijd een opnieuw voortreffelijk uitziende kaas- en vleesschotel voorzetten. De vleesingredient is jamón ibérico bellota; het "bellota" slaat op het dieet dat de varkens bij leven geacht worden te hebben genoten, namelijk eikels. Dat maakt de ham twee keer zo duur, maar wel buitengewoon lekker! Om je vingers bij af te likken, letterlijk.

Labyrinth

Opnieuw geheel verzadigd doen we nog even een tweede poging om de gisteren gesloten kerk dan wel het ziekenhuis de Caridad te bezoeken, maar opnieuw blijkt het kerk noch ziekenhuis te zijn, want weliswaar niet dicht maar wel met entreeprijs. Aangezien we maar een half uurtje hebben tot we de kathedraal in mogen slaan we dit over.

Jambón ibérico bellota, met bijbehorende kazen

De kathedraal van Sevilla is - alweer - gebouwd op de plaats van een oude moskee. Na de herovering op de moren in de dertiende eeuw hebben ze eerst twee eeuwen genoegen genomen met het bestaande gebouw, daarna was de tijd rijp en het geld daar om binnen een eeuw een gothische kerk van monumentale omvang te bouwen. De op twee na grootste kerk ter wereld, en de grootste gothische - de superlatieven vliegen je om de oren. Om er niet doelloos in rond te lopen voorzien we ons weer meteen van een audioguida, en beluisteren we braaf de beschrijvingen van de vele kapellen, altaarstukken, graftombes en schilderijen. Groot en groots is het zeker.

Kathedraal: groot en groots

Het concept van soberheid is de meeste stromingen van de katholieke kerk sowieso vreemd, en hier in het hart van de inquisitie was het idee dat overdaad schaadt vermoedelijk al bij voorbaat ketters. Het altaarstuk van het hoofdaltaar spant de kroon, zoals te verwachten was: door het bladgoud is het zo goed als onmogelijk de 35 gebeeldhouwde bijbelse taferelen te onderscheiden, laat staan te duiden. Was het er één dan zou je het geboeid bestuderen, nu is dat onbegonnen werk en resteert alleen de schittering.

Hoofdaltaarstuk

Het praalgraf van Columbus is groter dan elk ander. Eigenlijk helemaal geen graf: het is een lijkkist, triomfantelijk gedragen door vier figuren die de oude koninkrijken van Spanje voorstellen. Ironisch als je weet dat alleen C's knieschijf zich daadwerkelijk hier bevindt - dat hebben we eerder vandaag in het kasteel te horen gekregen: de rest van de ontdekker is na enige omzwervingen in Amerika gebleven. Ook ironisch natuurlijk dat hier iemand geëerd wordt die zijns gelijke in wreedheid en onmenselijkheid nauwelijks kende - de "ontdekking" van Amerika is sowieso achteraf bezien een van de grootste humanitaire rampen aller tijden geweest. Trouwens, als Nederlander heb je in dit opzicht nauwelijks recht van spreken: onze zeehelden waren ook geen haar beter dan piraten, en laten we het maar niet over slavenhandel hebben. O tempora, o mores. Zal ons nageslacht ons net zo veroordelen om onze klimaatmisdrijven?

Columbus geëerd

De toren bij de kathedraal, de Giralda, is nog wel uit de Moorse tijd, en is uniek omdat de weg naar boven niet uit een trap bestaat, maar uit een helling binnenin de toren die je te paard kunt bestijgen. Negen keer rond, zesendertig steeds iets smaller en korter wordende hellingstukjes. Dan houdt de Moorse minaret op en begint een christelijk stuk toren dat wel betrapt is. Helaas kan je vandaag niet veel hoger komen: vanaf de klokken verder omhoog is de toren niet toegankelijk, misschien omdat er gelijktijdig restauratiewerkzaamheden plaatsvinden. Ook uitzichttechnisch is het daarom geen hoogtepunt, maar ja een toren is een toren en dient beklommen te worden. Het geeft wel een iets betere blik op het immense bouwwerk en de sinaasappelboomgaard ernaast. Margrieta is niet in beeld, zij verschuilt zich waarschijnlijk in de cadeauwinkel.

Kathedraal vanuit de Giralda, met sinaasappelboomgaard

De hellingen zijn een stuk gemakkelijker af te dalen dan een doorsnee wenteltrap, en in relatief korte tijd ben ik weer op de begane grond. Opnieuw licht verkleumd - een kerk doet natuurlijk niet onder voor een kasteel in warmtecapaciteit - besluiten we dat onze hotelkamer een goede plaats is om op adem en temperatuur te komen. We kennen inmiddels de route wel zo'n beetje en vinden routineus te voet onze weg door de dichte mensenmassa.

IJsberen in actie

Drie koningskronen

Een paar uur later zijn we weer de ouden en doen we een nieuwe aanval op de Twee Patat Met; daarbij geleid door de openingstijden die Google Maps vermeldt, volgens welke we vanaf 20 uur welkom zouden zijn. Waar wij gisteren voor een dichte deur kwamen te staan, worden onze plannen ditmaal helaas gedwarsboomd door een al stampensvol restaurant: zo te zien was men vergeten de zaak tussen siesta en avondeten te sluiten. Dan maar weer op de bonnefooi, terug richting kathedraal. Het wandelgebied is nu voller dan ooit: de winkels zijn open, en na paar dagen kerstontwenning is de kooplust hoog. Tenzij je er een spelletje van maakt is het onder zulke omstandigheden best irritant ergens naartoe op weg te zijn. Op het plein met de ijsberen stokt de voortgang helemaal: er is een voorstelling aan de gang en heel Sevilla is daarop afgekomen. We zijn gedwongen tot een omtrekkende beweging, die gelukkig niet gepareerd wordt en ons via een sluiproute in het restaurantkwartier brengt. Met een minimum aan dralen zoeken we een plaats in weer een helverlicht etablissment. Zowel kwaliteit als prijzen liggen iets hoger dan gisteren. Over het algemeen moet gezegd worden dat deze Spaanse vakantie culinair en budgettair hoogst aangenaam is.

Inclusief heen en weer in de drukte en het zoeken zelf heeft het avondeten wel wat tijd en energie gekost, zodat we terug in het hotel volstaan met minder dan een halve film voordat Klaas Vaak zich aandient.